สงครามชีวิตโอชิน ( おしん)

Posted: สิงหาคม 3, 2010 in movies/series

              นานมาแล้วที่ Series เรื่องนี้้เคยออกฉายมาก่อน เพิ่งจะได้มาดูเอาก็ตอนที่เอามาฉายซ้ำอีกครั้งนึงนั่นหละ ตอนที่ฉายครั้งแรก จำได้ว่าตอนนั้นยังเด็กอยู่เลย ไม่เคยได้ดู เคยได้ยินแต่ชื่อที่เค้าเล่ากันต่อๆมาให้ฟัง ครั้งนี้ได้โอกาสพอดีก็เลยขอดูซักหน่อยก็แล้วกัน ถึงภาพจะดูเก่าไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้คุณค่าของ Series เรื่องนี้ลดลงไปเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆที่ไม่ชอบดูหนังญี่ปุ่นเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้ไม่เหมือนเรื่องอื่นๆที่เคยดูมา แน่นอน….พอแม่ได้ดูเท่านั้นแหละ วันๆโม้แต่เรื่องโอชินๆไม่ได้หยุด พอดีมีแผ่นที่โรงบาลเลยยืมไปให้ดูซะจนพอใจ  แม่กับลูกติดหนังพอกัน วันหยุดวันๆไม่เป็นอันทำอะไรกันหรอก        

          " บทละครเขียนขึ้นโดย อิวาซากิ ซุงาโกะ ดัดแปลงจากเรื่องราวในชีวิตจริงของ คัทสึ วะดะ (Katsu Wada) มารดาของคะซึโอะ วะดะ ผู้ก่อตั้งและประธานห้างสรรพสินค้าเยาฮัน เรียวเฮ (Ryohei Wada) สามีของคัทสึ วะดะเสียชีวิตตั้งแต่ลูกยังเล็ก คัทสึต้องเลี้ยงดูลูกจำนวนห้าคนตามลำพัง และก่อร่างสร้างตัวจากร้านขายผักสด จนเป็นเจ้าของร้านขายของชำ และขยายกิจการจนเป็นเครือข่ายซูเปอร์มาร์เก็ต และห้างค้าปลีกยักษ์ใหญ่ของญี่ปุ่นในยุคหลังสงครามโลกครั้งที่สอง "       

                เรื่องราวก็เกี่ยวกับเด็กหญิงโอชินที่เกิดมาในครอบครัวชาวนาที่ยากจนในสมัยที่ญี่ปุ่นยังแร้นแค้นกันอยู่ เป็นชาวนาแต่ไม่มีข้าวจะกินจนต้องให้ลูกสาวไปเป็นลูกจ้างเพื่อจะแลกกับข้าวสารไม่กี่กระสอบ นายจ้างหรือก็โหดเหลือเกิน ขนาดเด็กตัวเล็กขนาดนั้นยังใช้งานหนักยังกับอะไรดี ต่อให้ขยันแค่ไหน อดทนแค่ไหน ก็ยังไม่ไหวจนต้องหนีไปอยู่ที่อื่น คนญี่ปุ่นเค้าอดทนกันอย่างนี้นี่เอง ถึงได้ร่ำรวยขึ้นมาหลังจากแพ้สงครามได้ไม่นาน ความลำบากตอนแพ้สงครามคงทำให้เค้ามีจิตใจฮึดสู้กันมาก..  โอชินลำบากมาตั้งแต่เด็ก จนในที่สุดโชคดีได้มาพึ่งพิงอิงอาศัยที่ร้านคางาย่า แต่สุดท้ายก็มีอันได้ออกมาโตเกียว เรียนเป็นช่างทำผม โอชินก็เป็นคนเก่ง ทำอะไรก็เก่ง ในที่สุดก็ได้เป็นช่างทำผมสมใจและแต่งงาน ใช้ชีวิตครอบครัวอย่างมีความสุขกับสามี ค้าขายประสบความสำเร็จ มีลูกชายชื่อเด็กชายยิ่ว น่ารักน่าชัง แต่เคราะห์ซ้ำกำซัดเกิดแผ่นดินไหวที่โตเกียว เลยต้องไปอยู่บ้านแม่สามีซึ่งไม่ได้ชอบลูกสะใภ้คนนี้ซักเท่าไหร่ กลั่นแกล้งใช้งานหนักสารพัด จนในที่สุดก็ต้องแท้งลูกสาวไป ความเจ็บแค้นนี้ทำให้อยู่ต่อไปไม่ไหวจนต้องพาลูกยิ่วหนีไป สุดท้ายไปเปิดร้านขายอาหารด้วยความช่วยเหลือของคุณหนูคาโยว ทำงานไปด้วย แบกลูกไว้บนหลังไปด้วย แต่ชีวิตก็ดูมีความสุขดี แต่ก็นั่นแหละ… ไม่นานก็มีอันต้องจากไปขายปลาที่อิเซ่ ทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตด้วยความช่วยเหลือของคุณโควตะ คนรักคนแรกของโอชิน ที่รักกันมายืนยาวจนถึงบั้นปลายของชีวิต…             

                อาชีพขายปลาเปิดกิจการใหญ่โตชื่อร้านทาโนะคุระ โอชินมีลูกอีกหลายคน และรับเลี้ยงลูกคุณหนูคาโยวที่มีอันต้องจากไปเนื่องด้วยกิจการร้านคางาย่าที่จบสิ้นลง และได้ฮาจึโกะมาเป็นลูกเลี้ยงอีกคน กิจการดำเนินมาจนถึงช่วงสงคราม ลิวโซว สามีโอชินได้ทำการค้ากับทหารจนร่ำรวยใหญ่โต แต่หลังสงครามก็เหลือแค่ความยากจน โอชินเสียสามีและลูกยิ่วไปในสงครามครั้งนี้ด้วย แต่ถึงอย่างงั้น โอชินก็กัดฟันสู้เปิดร้านทาโนะคุระขึ้นมาอีกครั้งนึง กิจการรุ่งเรืองจนมีสาขามากมาย ลูกชายคนรองของโอชินเปิดห้างใหญ่โตขึ้นมาเป็นสาขาอีกโดยไม่ฟังคำคัดค้านของแม่เลย จนในที่สุดก็มีอันต้องเจ๊งจนเกือบสิ้นเนื้อประดาตัว สุดท้ายก็สำนึกได้ในความเห็นแก่ของตัวเอง ความผิดพลาด เห็นแก่ได้ และแล้วครอบครัวก็กลับมามีความสุข ความเข้าใจกันหลังจากผ่านเหตุการณ์เลวร้ายครั้งนี้ไป….

                เรื่องนี้ให้ข้อคิดมากมายเหลือเกิน ทำให้ย้อนคิดถึงชีวิตของแม่ตัวเอง แม่อาจไม่ได้ลำบากอย่างโอชิน แต่แม่ก็เป็นแม่เหมือนกับโอชิน ความเป็นแม่ของโอชินกับความเป็นแม่ของแม่ไม่ได้แตกต่างกันเลย พอเห็นลูกชายของโอชินทำกับแม่อย่างนี้แล้ว มันช่างน่าแค้นใจแทนจริงๆ ชีวิตของคนๆนึงตั้งแต่เด็กจนแก่ ความลำบากขนาดนั้น มันอาจมีอยู่จริงในสมัยก่อน แต่ตอนนี้เราสบายขึ้นมาก ความร่ำรวย ความสะดวกสบายทำให้คนเราหลงลืมความยากลำบากนั้นไป ลืมคุณค่าของความอดทนและการทำงาน คำพูดของคุณยายโอชินในวัยแปดสิบปี จะมีคนรุ่นใหม่ซักกี่คนที่ใส่ใจ ยังถือเป็นคนบ่นของยายแก่ๆที่พร่ำเพ้อเหลวไหลถึงอดีตของตัวเองตามประสาคนที่อายุมากขึ้น  แต่ความเหนื่อยยาก ความอดทนของโอชิน ความใจเด็ด ก็ได้ส่งผลให้ทาโนะคุระยืดหยัดได้มาจนถึงวันนี้…  วันที่คุณยายโอชินและคุณตาโควตะ ยืนมองทะเลเมืองอิเซ่ด้วยกันอย่างมีความสุข…
  
“ผู้ชายที่รักใครอย่างจริงใจ เค้าไม่ต้องแตะต้องก็มีความสุขแล้ว มีแต่คิดว่าจะทำอะไรให้เป็นประโยชน์เท่านั้นเอง ” 
        
ประโยคนี้ที่คุณเคนพูด ….ซึ้งจับใจจริงๆ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s