อายุร”กรรม” ( สามเดือนแห่งความ…. )

Posted: มิถุนายน 7, 2010 in Uncategorized
    
      ไหนบอกตอนแรกว่าขึ้น Ortho ก่อนไง ไหงทีนี้กลายเป็นว่าขึ้น Med ก่อนล่ะ?? อารมณ์ตอนนั้นขึ้นอะไรก่อนก็มาเลย ขอให้สอบผ่าน NL เป็นใช้ได้
       ใครต่อใครบอกว่าเรียนหมอมันหนักนักหนา… ข้าพเจ้าก็เพิ่งรู้ตัวว่าเจอของจริงเข้าก็ช่วงสามเดือนมานี่เอง …สามเดือนที่อยู่ MED
 
สามเดือนที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนที่จะตื่นสายได้เลย ข้าพเจ้าไม่ใช่คนตื่นสายอยู่แล้วยังขอแอบบ่น ไม่มีวันไหนที่ไม่ต้องใส่ชุดนักศึกษา ทับอีกทีด้วยเสื้อกาวน์แขนยาวสีขาวที่เหมือนจะใส่ประชดอากาศที่มันร้อนอบอ้าวว่า " ยังร้อนได้อีก! " ไป Ward ทุกวัน ไม่มีเว้น ถ้าพี่ไปเช้าหน่อย ก็ต้องรีบไปก่อนพี่ เบ็ดเสร็จก็ประมาณหกโมงครึ่ง ไปทำอะไรน่ะหรือ? ไปลอกผล Lab คนไข้ยังไงล่ะ!
ตอนแรกๆก็ยังไม่รู้หรอกนะว่าต้องทำอะไรบ้าง อยู่ไปนานเข้าๆก็เริ่มเกิดการเรียนรู้กันไป
 ชีวิตของข้าพเจ้าเริ่มต้นที่ อญ2 ก่อน เจออาจารย์ภานิณี พี่แชมป์ พี่หนึ่ง และพี่เจมส์ ชีวิตก็นับว่าราบเรียนเป็นสุขพอสมควร เพราะอย่างน้อยก็มีพี่เอฟอยู่เป็นเพื่อน การเรียนก็เรื่อยๆเปื่อยๆ จับทางยังไม่ค่อยถูกนักหรอก เรียนไปก็หลับไป ด้วยเหนื่อยมาก ทั้งเช้าทั้งเย็นน่ะ ไหนจะเขียนรายงาน ไหนจะหาการบ้านตอบอาจารย์ ไหนจะอ่านหนังสือไปตอบพี่ ไหนจะไปแต่เช่าไปเตรียม present case ซึ่งตอนนั้นก็ยังกลัวๆกล้าๆอยู่ แต่จะหนักไปทางกลัวซะหละมากกว่า ช่วงๆหลังๆของ อญ2 มีอาจารย์คนึงนิตย์มาแทน ตอนแรกก็ยังไม่รู้จักอาจารย์หรอกนะ มาชัดเจนตอนที่พี่กำลังจะใส่สาย ICD แล้วพี่พยาบาลกำลังตามหาขวดกันอยู่ แล้วอาจารย์ก็เปล่งเสียงกระชากวิญญาณว่า " มันหน้าที่ปี 4 ไม่ใช่เหรอ "  ข้าพเจ้าตาโตด้วยความตกใจสุดขีด มองหน้าพี่หนึ่งเหมือนจะหาตัวช่วย พี่หนึ่งก็หน้าซีด ตาโตทำหน้า Surprise พออาจารย์ศรันย์มา ชีวิตถึงเป็นปกติสุขขึ้นมาได้อีกครั้งหนึ่ง……..
 ต่อไปก็ไปที่ อญ1 อยู่สายอาจารย์อังคณา( ที่ใครๆรู้ก็อิจฉากันยกใหญ่ ) มาทีหลังถึงรู้ว่าตัวเองนี่น่าอิจฉาจริงๆ อยู่กับพี่ผึ้ง ( ชีวิตนี้ถูกโฉลกกับคนแกกว่ารึเปล่าวะเนี่ย ) พี่เล็ก พี่ขลุ่ย และพี่โจ้ซึ่วเป็น Resident มาจากรามา เป็นทีมที่ Perfect ที่สุดเท่าที่เคยอยู่มา แน่หละเพราะเคยอยู่มาแค่สองทีมหนิ ประทับใจพี่โจ้ ทำงานเป็นระบบดีรู้เลยว่าตัวเองต้องทำอะไรบ้าง เสร็จ กลับ ไม่มีเวิ่นเว้อให้เสียเวลาน่ารำคาญ อาจารย์อังก็ใจดี น่ารัก ตลก ให้ความรู้ตลอดเวลา เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข(บนความทุกข์) พี่ขลุ่ยก็สอนดี น่ารักมาก ถ้ามีพี่ที่สอนเยอะๆแบบนี้ น้องๆคงจะเก่งไปตามๆกัน แต่ทั้งๆที่อาจารย์อังเป็น Nephro แต่ไหงข้าพเจ้าไม่ได้ความรู้ Nephro กลับมาเท่าไหร่เลย ที่ได้มา Cardio ล้วนๆเลยนั่น
 อช2 ไม่อยากอยู่ Ward ผู้ชายเลย แต่มันก็เลือกไม่ได้ อยู่กับพี่กิมเอ็ง กับอาจารย์คมสัน( ที่จริงเป็นอาจารย์สุชาติ แต่อาจารย์คมสันมาแทน ) แล้วตอนหลังก็เป็นอาจารย์วิริยา สายนี้ก็ประทับใจ ถึงจะต้องย้อมโน่นนี่นั่นมากหน่อย แต่ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรขึ้นมามากมาย เพราะของเดิมที่ต้องย้อมส่งทุกสัปดาห์นั่นก็ทำให้เดือดร้อนจนถึงจุดอิ่มตัวอยู่แล้ว… ผลงานดีเด่นเห็นจะเป็น Disseminated Strogyloides นั่นแหละ ส่วนอาซ้อย้อมเจอ AFB positive โดนไปอีก 10 แผ่น ย้อมกันจนอ้วก…. ได้ TB กันถ้วนหน้า
 อช1 เป็นที่สุดท้าย แอบหวังว่าจะได้อยู่ Neuro กับเค้ามั่งแต่ก็ต้องผิดหวัง ความมรู้นิวโรที่ยิ่งมีน้อยและทำท่าจะหดหายไปทุกวันนั้นสุดท้ายก็แทยมลายหายไปหมด ได้อยู่ Nephro กับอาจารย์พิเชฐ(หล่อ) >> ใครๆเค้าก็เรียกกันอย่างงี้  และตอนนี้เองก็เริ่มขวนขวายหาความรู้เรื่อง Nephro มากขึ้น ถึงอย่างงั้นก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่ดี วันๆมองแต่หน้าอาจารย์ ยิ้มๆ พยักหน้าหงึกหงักไปตามเรื่อง อยู่คนเดียวอีก ไม่มีคนช่วย ต้องทำตัวประหนึ่งเป็น Extern นอกจากจะลอกแลป ต้องเขียน progress สารพัดจะทำ ก็อยู่กันสองคนเองนี่ มีอะไรก็ต้องช่วยกันแหละ       ตอนช่วงๆแรกๆอยู่กับพี่เบิร์ด หลังๆมีพี่ปลา เขียนที่อย่าง ใบUltrasound  ใบX-ray  ใบconsult เหลือใบRefer แหละ ไม่กล้าเขียน กลัวเค้าอ่านไม่รู้เรื่อง ความรู้ก็ยิ่งน้อยๆอยู่ พออาจารย์พิเชฐไป ก็เวียนมาเจออาจารย์อังคณาอีกครั้งหนึ่ง โฮ่ๆๆ เป็นการลง Ward ที่มีความสุขเล็กๆในชีวิต
 
 
แล้วการเรียนมันก็ต้องมีการสอบ ก็เป็นช่วงสอบนี่แหละที่ทรมานจิตใจกันเหลือเกิน ไหนจะรายงาน รับเคส การบ้าน ราววอร์ด เรียน อ่านหนังสือ  เข้าเวร แล้วเวลานอนมันหายไปไหน? ยิ่งเหนื่อยยิ่งต้องพักผ่อน แต่นี่ไม่ได้เลย เวลานอนก็น้อย งานก็หนัก ความทรมานในสามเดือนนี้คงจะฝังใจไปอีกนานแหละ รู้สึกเหมือนชีวิตถูกทำร้าย ยิ่งใครได้อยู่กับอาจารย์ดุๆนะ ชีวิตก็เริ่มรันทดตั้งแต่วันที่ได้รู้ว่าจะอยู่กับอาจารย์จนถึงวันที่จะเปลี่ยนอาจารย์นั่นแหละ วันๆตื่นมาด้วยความ Alert+Agitate ทั้งๆที่เพลียสุดชีวิต แทบจะอยากไปนอนบนเตียงแทนคนไข้ ขอหมอนอนบ้างได้ไม๊คะ? ชีวิตเหนื่อยมากๆมันก็รันทดอย่างงี้แหละเนาะ
วกกลับมาเข้าเรื่องสอบ การสอบมีทั้ง Short case, Long case, OSCE Lab, OSCE case, MCQ,MEQ สอบเยอะกว่า Pre-clinic ทั้งปีทั้งๆที่ข้าพเจ้าใช้เวลาเรียนเพียงแค่ 3 เดือนเท่านั้น! โดยเฉพาะ OSCE case ทรมานจิตใจเป็นที่สุด เอา Weakness มาออก เมื่อคนไข้รับไหว้ข้าพเจ้าด้วยมือเพียงข้างเดียวนั้น ข้าพเจ้าก็รู้ได้ทันทีว่า งานเข้าแล้วววว   ข้าพเจ้าไม่เคยอยู่สาย Neuro มาก่อน มันยุติธรรมกับชีวิตน้อยของข้าพเจ้าไม๊นี่????  จะเป็นลม เห็นคนไข้แล้วรู้ Prognosis เลย ไม่ใช่ Pronosis ของคนไข้หรอกนะ  ….Prognosis ของตัวเองนี่แหละ
 การเข้าเวรก็กินเวลาชีวิตซะเหลือเกิน วันธรรมดาอยู่ถึงสี่ทุ่ม วันหยุดอยู่ถึงสี่โมงเย็น (นี่นับว่าปราณีมากแล้วสำหรับปี่สี่ เฮ้อ!) เหนื่อย  คิดแล้วยังคิดไม่ออกเลยว่าข้าพเจ้าผ่านมันมาได้ยังไงกันนนะ เอ๊ะ…หรือว่ายังไม่ผ่าน? ไม่รู้อ่ะ ทำไงก็ได้ขอให้ไม่ต้องกลับมาใช้ชีวิตแบบนี้อีก เข็ด ขยาด มากๆ บุญกุศลใดที่ข้าพเจ้าเคยทำมาทั้งแต่ปาก่อนและในชีวิตปัจจุบัน (หากจะยังพอมีอยู่บ้าง) ช่วยให้ลูกหนูตัวน้อยๆผ่านพ้น Blog นี้ไปได้ด้วยดีเถอะนะ สาธุ…………….

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s