Midblock – Med ปี 4

Posted: เมษายน 23, 2010 in Uncategorized
   ข้อสอบ Clinic หรือนี่ !! มันไม่ยากหรอกนะ ถ้ารู้ ประเด็นคือ หนูไม่รู้นั่นเอง….
   ไม่ค่อยจะมีเวลาอ่านหนังสือสอบเอาซะเลย นอกจากจะงานเยอะ ตัวเองยังขี้เกียจและเหลวไหลสุดๆ (หนูไม่อยาก Add ward นะ!!) แต่เอาเถอะๆ ไหนๆที่ทำไม่ได้มันก็ผ่านมาแล้ว ถึงเวลาแห่งการพักผ่อน ชั้นจะนอนให้เต็มอิ่มเลย!
   เสียงกุกกักๆดังมาจากหน้าห้อง …ไอ้บุ๋มบิ๋มต้องกลับมาแล้วแน่ๆเลย  ดีนะที่ไม่ได้ล็อคห้อง ไม่งั้นต้องถ่อสังขารไปเปิดรับมัน กุญแจน่ะไม่เคยจะเอาไปด้วยหรอก ว่าแล้วก็พลิกตัวหันหน้าไปอีกด้านนึง …ขี้เกียจคุยกะมัน แต่คราวนี้มันไม่ได้กลับมาคนเดียว ร่างของอีกคนถูกวางลงบนเตียงพร้อมๆกับเสียงพร่ำเพ้อ "แก…มันไม่เคยสนใจเราเลย" ….ไอ้ฟางเมากลับมาตามคาด…. เสียงคุยของหญิงเนเน่ดังขึ้น เสียงนันท์และเสียงไอ้บิ๋มปลอบอกปลอบใจ …ไอ้ฟางมันเป็นเอามากแฮะ….  สุดท้ายชั้นก็ต้องถ่อสังขารลุกจากเตียง ที่อุตส่าห์นอนสบายไร้กังวลในรอบ 1 สัปดาห์….สอบเสร็จแล้วไป U-Bar  กับสอบเสร็จแล้วนอน …ขออย่างหลังละกันนะ (เอาใครมาฉุดชั้นก็จะนอนย่ะ!!)
  ลุกขึ้นมาฟังยัยฟางพร่ำเพ้อพรรณนาความรักบัดซบของตัวเอง ที่พูดแล้วพูดอีกว่าจะเลิก นานเป็นหลายปีก็เลิกไม่ได้ ไอ้เจ้าติ๋วมันก็ไม่ได้สนใจเธอนักหนา จะอะไรกับมันมากเนี่ย ไม่เข้าใจเลย   ไอ้ที่ว่ารักๆเนี่ย ต้องเป็นแบบนี้ด้วยเหรอ? ชั้นก็ยืนนิ่งฟังมันพูดไปเรื่อย คำเดิมๆที่พูดให้ฟังจนเบื่อนั่นแหละ จะปลอบมันก็คงจะไม่รู้เรื่องหรอก เมาซะขนาดนั้น ก็เลยได้แต่มองด้วยความสงสาร? สมเพช? เห็นใจ? หรือไม่เข้าใจก็บอกไม่ถูก มันจริงอย่างที่โจ้บอกแหละ มันต้องมีวันที่เราเริ่ม… ถึงจะมีวันที่มันสิ้นสุด  เจ้าตัวเองก็คิดได้นะ.. แต่มันดันทำไม่ได้ก็เท่านั้นเอง  ก็ถ้าฝ่ายนั้นไม่ให้ความร่วมมือ ทุกอย่างมันก็ขึ้นกับตัวเราเองทั้งหมดแล้วหละ ถ้าเราเข้มแข็ง แน่วแน่ เด็ดเดี่ยว มั่นคงพอ เราก็ต้องทำได้แหละ ถ้าแกทำได้อย่างที่แกพูด แกคงไม่เป็นอย่างงี้หรอกไอ้ฟางเอ๊ย….. 
บอกว่าจะเลิก…. เค้าโทรมาก็คุย
บอกว่าจะห่าง….. เค้ามาก็ไปเจอหน้า
บอกว่าจะไม่ห่วง… เค้าไม่สบายก็โทรหาตลอด
บอกว่าจะไม่คุย…. เมาทีไรก็โทรไปหาเค้าทุกที
                                                  …แล้วอย่างงี้แกจะเลิกได้ยังไง?
   เห็นแล้วเหนื่อยใจแทน ความรักที่ทำให้ทุกข์ใจแบบนี้จะรักกันไปทำไม ทำไมไม่มองหาความรักที่ทำให้เรามีความสุข ทำให้เราตื่นมาทุกวันด้วยรอยยิ้มที่สดใส ความรักที่ทำให้โลกของเราน่าอยู่ ไม่ใช่ตื่นขึ้นมาก็เจอแต่ความรักซากๆ ความรักที่ทำให้โลกที่ไม่ว่ามันจะสดใสยังไงก็เหี่ยวได้ตลอดเวลา….  (ชีวิตนี้มันยิ่งเหี่ยวอยู่ละ อย่าให้มันเหี่ยวไปกว่านี้เลย )
   ตอนนี้คนเมาก็หลับไปแล้ว(แอบมาอิงอาศัยห้องชั้นอีกแน่ะ) ไอ้บุ๋มบิ๋มก็หลับไปแล้วอีกคน เหลือแต่ชั้นนั่นแหละที่ไหนๆก็ตื่นมาแล้ว …ปั่นรายงานต่อเลยละกัน 
 
 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s