เหนื่อยเวอร์

Posted: มีนาคม 29, 2010 in Uncategorized
   ตั้งแต่ขึ้นปีสี่มา มีวันไหนไม๊นะที่ฉันได้นอนหลับเต็มตา ตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกสดชื่นและพร้อมจะรับสิ่งใหม่ๆอย่างเต็มอกเต็มใจ …เท่าที่จำได้ ยังไม่เคยมีเลยซักวันเดียว ไม่เขียนรายงานก็ต้องเข้าเวร ไม่เข้าเวรก็มีการบ้าน ไม่การบ้านของพี่ก็การบ้านของอาจารย์ หรือไม่ทุกอย่างก็มารวมกันในวันเดียว เข้าเวร เขียนรายงาน และการบ้าน เป็นทวีคูณ…  อาหารเช้ามีแค่ขนมปังกับนมซึ่งรองท้องไปได้ถึงแค่สิบโมง พอให้ไม่ไปเสียสติบน Ward เสร็จแล้วไปเรียน ไปเรียนแล้วก็ไป Round เย็น กินข้าวเย็น ทำการบ้าน กำลังกายก็ไม่ได้ออก Quality of life ฉันป่นปี้ไปหมด… นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉันกันเนี่ย!!
   ยิ่งวันไหนเข้าเวรนะ ไม่ต้องพูดถึงเลย หน้าตางี้เหนื่อยชัดเจนจนแยกกันไม่ออก อันไหนหมอ อันไหนคนป่วย ยืนตั้งแต่หกโมงเช้า จนถึงสี่โมงเย็น เจออาจารย์ศรัรย์ก็ดีอยู่หรอก อาจารย์สอนเยอะ ได้ความรู้เยอะดี อาจารย์ไม่ค่อยดุด้วย แต่หนูเหนื่อยเจ้าค่าาาา เหนื่อยจนขาอ่อนแรงแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น(อันนี้ไม่ได้เวอร์เว้ย…ของจริง!) วันร้ายคืนร้ายก็ได้อาจารย์จิกกัดตัวนี้พรุนไม่เหลือชิ้นดี สมองบวมกลับหอไปด้วยสภาพสะบักสะบอม แถมจะนอนยังไม่ได้ ต้องทำงาน ทำการบ้าน เขียนรายงานส่ง ชีวิตนี้มันอะไรมากมายวะ ไม่เข้าใจเลย
….ชั้นเหนื่อยเวอร์คนเดียวรึเปล่าเนี่ย!
   ไม่หรอก วันนี้ได้คุยกับวรุษามา ใครๆเค้าก็เหนื่อยเหมือนกันนั่นแหละ แต่พวกเราจะค่อยๆชิน และจะค่อยๆปรับตัวขึ้นไป….ใช่ไม๊ ตอนนี้ยังไม่ค่อยไหวเพราะมันเปลี่ยนเร็วเกินไป รับไม่ทัน เรายังขาดประสบการณ์ ขาดชั่วโมงบินอีกมากนัก กว่าจะเจนสนาม กลายเป็นซากศพเดินได้กันพอดีแหละแต่ละคน ทั้งๆที่มองดูแล้วไม่เห็นจะมีอะไรหนักเลย(เหรอ!) แต่มันก็เหนื่อยอ่ะ… เหนื่อย นู่นนี่นั่น เยอะแยะไปหมด ชั้นไม่ชอบชีวิตที่มันสับสนวุ่นวายแบบนี้ แต่ยังไงก็ต้องปรับตัวแหละ มันจะไม่เหนื่อยมากเท่านี้หรอก ถ้าเรียนกลับมาแล้วตอนเย็นได้นอนพักผ่อนเต็มที่ แต่นี่… แม้แต่เวลานอนยังจะไม่พอ จะเอาอะไรกับชีวิตชั้นอีก! โอ้ยยยยยยยย! ใจจะขาด
  เมื่อไหร่ชั้นจะชินกับชีวิตแบบนี้ซะทีเนี้ย … 2 wk ผ่านมาแล้วนะ ชั้นควรจะเริ่มชินกับความลำบากตรากตรำนี่ได้ซะที จะได้เลิกบ่น เลิกโวยวาย เลิกตีโพยตีพาย พาลนู่นนี่นั่นแล้วก็หันมาเต็มที่กับการเรียนนี่ซะที เมื่อเปลี่ยนอะไรไม่ได้ ก็ถึงคราวที่จะเป็นตัวเราเองนั่นแหละที่จะต้องเปลี่ยนตัวเอง….
 
"…ว่าอยู่ยิ่งสูงยิ่งเห็น ยิ่งสูงยิ่งมองได้ไกล   และได้เห็นในมุมมองที่กว้างใหญ่
เ ปิ ด ค ว า ม คิ ด ใ ห้ ใจ จ า ก ส า ย ต า  
ว่าเราควรยืนมองดู อยู่เหนือหัวใจแห่งปัญหา  และจะเห็นทุกเรื่องราวไม่หนักหนา
ห มื่ น ท า ง ตั น ยั ง มี ท า ง นึ ง ใ ห้ อ อ ก เ ส ม อ. . .   "

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s