West side story the musical

Posted: กุมภาพันธ์ 1, 2009 in Uncategorized
   วันเสาร์ไปดูเรื่องนี้มา ที่คณะมนุษย์
West side story the musical ซึ่งถ้านับตามวันและเวลาแล้ว ช่วงนี้ควรจะอ่านหนังสือได้แล้ว
แต่ที่ไปดู มันมีเหตุผล นั่นก็คือ พี่รหัสแสดงด้วย!!!
พอถึงวันเสาร์ก็รอๆๆๆ ไหนนะบอกว่าจะไปซื้อดอกไม้ให้พี่โหน่งไง ทำไมไม่โทรมาซักที
ก็เลยโทรไปถามดู
"นะ….ไม่ไปซื้อดอกไม้ให้พี่โหน่งเหรอ??"
"เอ่อ คือ..นะฝากก้อยซื้อได้ไม๊ครับ คือตอนนี้นะพาไฮ่ไปซื้อชั้นใส่เอกสาร"
อ่อ กำลังทำงานร่วมกับ Head รุ่นคนใหม่อยู่นั่นเอง
"อืม ได้ๆ ซื้อร้านไหนล่ะ?? เค้าไม่รู้จักร้านดอกไม้หรอกนะ"
"เท่าที่นะเคยเห็นก็ร้านแถวๆบาร์บีคิวฮัทตรงข้ามปั๊มเอสโซ่น่ะ"
อ้อ พอนึกออก ร้านนี้ผ่านตาบ้าง เพราะไปกินบาร์บีคิวฮับทบ่อย เหอๆๆๆ
 
เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา ก็เลยขับรถไปเลยตอนบ่ายสาม
ฉายเดี่ยวนี่แหละ ไม่อยากชวนชาวบ้าน กลัวไปรบกวนเพื่อนๆที่อ่านหนังสือกันอยู่
( ฟังดูเป็นคนดีเนอะ ^^ ) จะชวนน้องโบ๊ทก็ขี้เกียจ มากคนมากความ ไปคนเดียวสบายกว่า
ขับไปๆหาร้านจนเจอ จอดรถเรียบร้อย
อุตส่าห์ภาวนาไม่ให้รถติดมาก แต่มันก็ยังติดอยู่ดี เสาร์อาทิตย์ไม่อยากขับรถออกมาเล้ยยยย
เบื่อรถติดสุดๆๆ เสียเวลาจริงๆ
พอเดินเข้าไปในร้าน คนจัดไม่อยู่ ถ้าสั่งไว้ก็น่าจะได้ซักสี่โมง
แล้วข้าพเจ้าจะไปรออยู่ที่ไหนล่ะเนี่ย โอวววว ไม่ๆๆ ไม่มีทาง ไม่รอเด็ดขาด!
ก็เลยถามพนักงานว่าจะซื้อดอกไม้ร้านไหนดี
(นอกจากจะไม่ซื้อร้านเค้าแล้ว ยังถามทางจะไปร้านอื่นอีก _"_ )
แล้วก็โทรไปหาไอ้นุ่น ถามเบอร์มิกเจ้าถิ่น เผื่อจะได้ข้อมูลมาบ้าง
โดนหัวเราะเยาะใหญ่เลย ไอ้นุ๊กก็ด้วย หาว่าบ้าจี้ไปตามนะ ร้านที่กังใน ม. ก็มี
ถ่อขับรถไปในเมืองทำไม หนังสือหนังหาไม่ได้อ่านกันพอดี
 >> หลังจากโดนด่าก็เริ่มจะได้สติ เออ กังก็มีนี่หว่า แต่ว่ามันเปิดรึเปล่านี่สิปัญหา??
แถมนุ๊กบอกว่าร้านหน้าโรงบาลก็มี อืมมม เอาวะ ไปซื้อที่ม.
ก็ดีกว่าขับรถวนอยู่ในเมืองเผชิญปัญหารถติดแถมยังต้องมองหาร้านดอกไม้อีก
ที่จอดรถก็หายาก บ่นๆๆๆๆ บ่นไปตามประสา
ก็ใครมันจะไปรู้ ร้อยวันพันปีไม่เคยซื้อดอกไม้ให้ใคร ( นอกจากให้พี่พีพี )แล้วจะสนใจร้านดอกไม้ไปทำไม
ที่อุบลก็รู้จักไม่กี่ร้านเอง ( ถ้าอยู่บ้านก็ดี อย่างน้อยก็รู้ว่าจะต้องไปแถวไหน )
 
  พอไปถึงร้านกังคนจัดดอกไม้ก็ไม่อยู่อีก ( เออ…มันมีประชุมคนจัดดอกไม้แห่งชาติกันรึไงนะ )
ต้องลำบากวนออกไปหน้าโรงบาลอีก ตามที่นุ๊กบอก ไม่มีซะงั้น!!!! ไอ้นุ๊ก!!! แก!!!
ไม่ไปๆ ไม่หาละ เหนื่อย กลับหอ โทรไปบอกนะ แล้วก็นอนหลับไป
 
   ตอนแสดงจบเค้ามีให้ดอกไม้นักแสดงกันด้วย แต่ไม่มีดอกไม้ให้พี่โหน่งเลยยย
เสียใจๆ แต่ไม่ใช่ไม่ได้เตรียมไปให้ซักหน่อยนะ พี่เค้าจะแอบเสียใจป่าวว๊าาา
พี่อุตส่าห์ใจดีขนาดนี้ น้องไม่มีน้ำใจกันบ้างเลย
รู้งี้อดทนซักนิด ทนเหนื่อยทนรำคาญซักหน่อย พี่เค้าจะได้มีกำลังใจ
งือๆๆๆ เสียใจนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไร พี่โหน่งคงไม่คิดมากหรอกนะคะ ^^
 
Ps. – นางเอกร้องเพลงเพราะดี สำเนียงเหมือนมากๆ
        – พี่โหน่งแสดงเป็น Doc. แก่สมจริงสุดๆ
        – นะเลือกที่นั่งติดขอบเวทีเลย รู้สึกเหมือนร่วมแสดงไปด้วยเลย _"_
        – พี่เตี้ยงโทรมาชวนไปดู West side story ( ก็เรื่องนี้แหละที่พี่โหน่งแสดง…ไม่รู้เรื่องเล้ยยยย )
     – ก็เข้าใจนะ แต่ถ้าพูดความจริงจะรู้สึกดีกว่านี้มากเลย
       ( จะคาดหวังกับคนอื่นได้ยังไง ในเมื่อตัวเราเองก็เคยพูดไม่จริงเหมือนกัน 
     – ผิดหวัง เสียใจ เบื่อหน่าย เอือมระอา ใช้คำว่าอะไรดีนะ?? เฮ้อ…….
     – สุดท้าย…… จะเริ่มอ่านหนังสืออย่างจริงจังหละนะ ( สายไปไม๊?? )
 
ฟังเพลงเพราะก่อนนอน จะได้อารมณ์ดี ^^
 
 I used to wish, I used to dream
But now I’m living my heart’s wildest fantasy
So I began to believe
Because our love is there for everyone to see

The sweetest surprise caught me tonight
Right there in your eyes while I was kissing you
So don’t say that you don’t love
Everything you dream of could be here

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s