Posted: มีนาคม 29, 2008 in Uncategorized
     สายลมรัตติกาลพลิ้วแผ่ว ม้วนร่างที่ยืนแหงนมองท้องฟ้าราตรีอันประดับไปด้วยดวงดาวเพียงไม่กี่ดวงไว้ในอ้อมกอด นุ่มนวล เนิบช้า บางเบา ทว่าเต็มไปด้วยความสดชื่น มีชีวิตชีวา ให้ความรู้สึกคุ้นเคยเหมือนการได้พบเพื่อนเก่าที่จากร้างห่างหายไปนาน หัวใจของดวงน้อยเต้นแรงเมื่อแก้มสัมผัสความอ่อนละมุนที่เป็นเสมือนของขวัญจากพระพาย บทเพลงแห่งพุ่มพฤกษาคล้ายเสียงกระซิบบอกเล่าเรื่องราวของใครบางคนที่ยังสถิตย์อยู่ในห้วงดวงหทัยมิได้ลบเลือน ความปีติยินดีทำให้หัวใจดวงนั้นอิ่มเอมและเบิกบาน จุดรอยยิ้มทั้งที่ริมฝีปาก ดวงตา และหัวใจ
     ขอบฟ้าแม้ไกลสักเพียงไหน ก็มิอาจไกลกว่านี้ได้อีกแล้ว…
 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s