คำมั่นสัญญา : ทมยันตี

Posted: มีนาคม 30, 2007 in Uncategorized
 
 
 
คำ มั่ น สั ญ ญ า  : ท ม ยั น ตี
 
ในโลกนี้ สรรพสิ่งย่อมแปรเปลี่ยน
หาก…ในหัวใจ…
คำมั่นสัญญา ย่อมเป็นนิรันดร์
 
 
 

อะไรที่พูดกับน้องดา พี่รินไม่ลืมสักคำ
– – – – – –
ลำดวนเอ๋ยจะด่วนไปก่อนแล้ว
ทั้งเกศแก้วพิกุลยี่สุ่นสี
จะแรมร้างห่างสิ้นกลิ่นมาลี
จำปีเอ๋ยกี่ปีมีมาพบ
– – – – – – 
 ดอกไม้ทุกดอก ไม่ว่าบานที่ไหน เป็นของน้องดา
– – – – – –
พี่รินไม่สาบาน บอกแล้ว…พี่รินมีแต่คำมั่นสัญญา
– – – – – –
" น้องดารักพี่ริน…ด้วยทั้งหมดเท่าที่มนุษย์จะพึงรักได้
รักโดยไม่ต้องการอะไรตอบแทน แม้แต่ความรัก "
– – – – – –
สุดคิดสุดฤทธิ์สุดสู้        สุดรู้สุดเจ็บสุดหวัง 
สุดยื้อสุดแย่งสุดกำลัง   สุดโศกสุดรั้ง  …สุดปัญญา
– – – – – –  

  ถ้าจะให้เรียกหนังสือซักเล่มว่านวนิยายรัก
ก็คงจะเป็นเรื่องนี้แหละ
"คำมั่นสัญญา" ชลันดา + สาริน
เพราะทั้งเรื่องมีแต่ความรัก รัก รัก รักจริงๆ!
เล่มเดียวจบ สั้นๆ ได้ใจความ สนุก และซึ้ง
ขอบคุณฝ้ายที่แนะนำให้อ่านเรื่องนี้^^ 

– – – – – – 

" นายจำไว้…วันนี้…บ้านเราทุกคนเต็มใจยกสิ่งอันเป็นที่รักให้กับนาย
นายรักษาไว้ให้ดี
ถ้าเมื่อไหร่นายคิดว่านายไม่อยากรักษา
เราทุกคนยินดีรับของรักของพวกเราคืน "  

ชลันดามองดูผู้เป็นพี่ เป็นเพื่อนเล่นด้วยสายตาแน่วแน่
"พี่ริน จะกลับมาบ้านบ้างไหมคะ"
"มาซิน่า"
"พี่ริน พูดปด" เสียงใสๆรู้เท่าทัน
"ยังไม่ทันไป รู้ได้ไงว่าจะไม่มา" คำถามปนหัวเราะ
"น้องดารู้" เสียงเบาหากหนักแน่น
"รู้ตั้งแต่คุณจ่าบวช พี่รินจะไป" มือหนึ่งของหญิงสาวลูบกระดานข้างตัวอย่างอาวรณ์
"ทิ้งบ้านกันหมด เพราะเหตุนี้ไงพี่ริน คุณจ่าถึงบอกว่าไม่ต้องซ่อม ไม่ต้องสร้าง" นานครั้งน้ำเสียงจึงมีแววขมขื่น ดวงหน้าสลด
"ก็…" สารินมองเมิน
"นานๆพี่จะมาที จะให้ท่านเสียเงินทำไม พี่นอนไหนก็นอนได้"
"ไม่ใช่พี่ริน" คำตอบยังยืนยัน
"ทำไมคิดว่าน้องดาไม่รู้จักคุณจ่ากับพี่ริน"
ใช่…มีใครบ้างที่มองผ่านเข้าไปลึกถึงในหัวใจเขาได้ มีใครบ้างที่รู้ถึงสุข ทุกข์ ของเขาโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ชลันดารู้จักเขายิ่งเสียกว่าตัวเขาเองก็ว่าได้
"พี่รินจะทิ้งน้องดาจริงๆใช่ไหม"
คำถามนี้ค่อยแสนค่อย หากมีผลทำให่สารินแหงนมองผู้ที่นั่งอยู่บนระเบียงด้วยสายตาเข้มข้น
"ถ้าถามอย่างนั้นแปลว่าไม่รู้จักพี่ริน!"
ดวงตาที่มองลงมาเศร้าสร้อย ริมฝีปากที่เคยสดใสกลับแห้งผาก
"ให้พี่ไปเถอะ" น้ำเสียงปลอบประโลม คล้ายที่เด็กชายสารินเคยปลอบน้อง
"ให้พี่ไปไหนๆ บ้านของพี่จะอยู่ที่นี่เสมอ" สารินแหงนมองรอบตัว ดวงตารำลึกจดจำ
"จำได้ไหม พี่เคยทำมงกุฎดอกไม้ให้"
ยามเช้าเช่นนี้ สารินเคยปีนเถาไม้เลื้อยหักกิ่งรสสุคนธ์อันมีดอกพร่างพรูลงมาขดเป็นวงกลม วางลงบนศีรษะชลันดา แถมด้วยดอกบานบุรีทัดหูดอกใหญ่
"สวยแล้ว" จากนั้นเจ้าตัวก็จูงน้องไปเที่ยวเก็บดอกไม้ เสียบแซมผมให้สล้าง
"คราวนี้เธอก็เป็นเทพธิดาประจำตัวพี่" ยามดี สารินจะมีถ้อยคำอ่อนหวานทำให้ชลันดาจดจำมิรู้ลืม
"ถ้าพี่ไปเห็นดอกไม้อย่างนี้เมื่อไหร่ พี่จะคิดถึงเธอคนเดียว"
"ถ้าพี่ริน ไปเจอดอกไม้อย่างอื่นล่ะ"
"ดอกไม้ทั้งโลก…" สารินทอดสายตาดูผู้ที่นั่งห่างออกไปด้วยวิธีการมองอันเขามีให้เฉพาะคนๆเดียว
"สัตว์ทุกตัว เป็นของน้องดา!"
……..
ใครจะรู้เท่าชลันดาว่า สารินมีหน้าและดวงตาชนิดหนึ่งที่เก็บไว้มองน้องดาคนเดียว
คนทั้งสองมีความทรงจำร่วมกัน คิดอย่างเดียวกัน และเข้าใจกัน โดยต่างไม่ต้องปริปากด้วยซ้ำไป บัดนี้…ความเจ็บปวดได้หลั่งไหลถ่ายทอดสู่กันอย่างเงียบๆ
"จริงนะจ๊ะ" น้ำเสียงนั้นอ่อนหวาน
"พี่สัญญา!"
ใช่…ถ้าเมื่อใดสารินเอ่ยคำนี้ ชลันดาย่อมรู้ว่า ไม่มีทางแปรผันเป็นอื่นได้
"ดอกไม้ทุกดอก ไม่ว่าบานที่ไหน เป็นของน้องดา"
สำนวนนั้นสั้นแบบทหาร หากลึกซึ้ง ดวงตาที่เสมองไปเบื้องบนซุ้มไม้เหนือศีรษะ ซ่อนสายตาเสียจากคนที่มองมาไม่คลาด ราวกับจะจารึก วัน….เวลา…ไว้ในความทรงจำ
"พี่จะจำชุดขาวของเธอไว้ เพราะ…" ดูเหมือนคนพูดเองก็ต้องกล้ำกลืนสิ่งใดสิ่งหนึ่งลงคอ ก่อนจะพูดต่อได้
"คงเป็นครั้งแรก และครั้งสุดท้าย ที่เราได้แต่งชุดขาวยืนคู่กัน"
ใช่…ใครไหนจะรู้ว่าทำไมชลันดาเลือกชุดขาวนวลราวงาช้างไปงานฉลองกระบี่คู่กับสารินที่แต่งชุดขาวเต็มยศคล้องแขนชลันดาอย่างภาคภูมิ คุณรจนาเองมองแล้วยังสะดุดใจ
เหมือนวันที่เธอแต่งงานกับคุณชลิต!  

 

 

 

 

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s